Ahmet Karabulak, İstanbul 2024
“Üretime konu edindiğim coğrafya doğanın betimlemesinden ziyade zihnin kendi imgesini arayışının mekânıdır.”
Yaşamla paralel ilerleyen, yaşamla ilerlerken bütün olup bitenlere dair söylem eylemselliğini eleştirel bir tavır ile icra etme pratiğidir sanatsal sürecim. Hayata karşı koyma yetersizliğimi üreterek gidermeye çalışıyorum. Sanatsal sürecim bende hayata karşı direnç geliştiriyor. Çoğu zaman bunun pasif bir direnme mevzusu olduğunu düşünmeme rağmen elimde kalan son kaleyi de terk etmek istemiyorum. Yaşadığım çağın katılığı karşısında sanatsal söylemim ve tavrımın etkisi ve görünürlüğünün çok cılız kaldığının farkındayım. Ama kendimizi yeniden inşa etmek ve eleştirel tavır almak adına sanatsal üretimi ve süreci bir gereklilik olarak görüyorum.
Üretimlerim, genellikle yaşamsal sürecimin aralıklarına vurgu yapar. Toplumsal hayatın bende yarattığı gerilimi törpüleyerek, yaşamla aramda sürdürülebilir bir alan inşa ediyorum. Sanatsal üretimim toplumsal ilişkimin ağında beni daha görünür kıldığı gibi, toplumla olan gerilimli ilişkimi de onarıyor. Kişisel hayatımın hikayesine edebi bir dokunuştur sanatla uğraşım. Hem bireysel dünyamda hem de toplumsal varlığım ile şu zamana kadar bir hikaye biriktirdiğimi düşünüyorum. Bu hikaye beni dönüp hayata bir cevap vermeye ve ona sanatsal bir dokunuş yapmaya itiyor. Varoluşsal bir anlam katıyor kişisel hikayeme. Kendimi ve hikayemi yeniden var ediyor. Dünyanın katı gidişatına karşı daha insani bir noktada kendimi inşa etmeme imkan kılıyor. Sanat üretimim; adalet, coğrafya, toplumsal olaylara karşı duyarlılık, hafıza ve insanın içsel yolculuğu üzerine kurgulanmıştır. Yaşadığım coğrafyanın tarihi ve kültürel dinamikleri ile bireyin kişisel deneyimleri arasında ilişki ve çelişkiler çalışmalarımın temelini oluşturur.